Foto van de dag (30) - London, baby!

... Of niet zozeer een foto van déze dag.
Wel nostalgie want tijdens ons tripje naar London in 2010 heeft deze stad onze harten gestolen.
(In 2004 had ze dat bij mij eigenlijk al gedaan tijdens een schoolreis, maar met uw lief - met MIJN lief ;-) -  is dat toch nog ééns zo speciaal.)

Staat dus op het lijstje voor things-still-to-do(-again). :-)

- The Mrs.

Maar allez!

Is dat nu wéér zo lang geleden dat ik hier iets schreef. Hoe kan de tijd nu zo traag en zo snel gaan tegelijkertijd?

Ik ga hier nog eens van fotoverslag doen.

In een zeldzaam weekend zonder plannen en vooral zonder ziekenhuisbezoekjes planden we een last minute (enige optie voor ons momenteel...) weekendje Leuven. Om daar te beseffen dat ik toch echt wel heb geprofiteerd en genoten van het leven als student. Wat een fantastische tijd!

Daar hoorde natuurlijk ook een etentje bij.

We moeten het beste maken van de koude en korte dagen (oh help, dit is er nog maar het begin van!) dus gingen we al wat kerstsfeer opsnuiven. 

Opeens verscheen daar een beest voor mijn auto! Loslopend wild.

The Miss.

Trip down memory lane.

Wat is Leuven toch een fantastisch stadje. Zo klein en knus en gezellig. Zo vertrouwd. Toen we er zaterdag een hele dag konden doorbrengen hebben we veel herinneringen opgehaald. "Oh, weet ge dit restaurantje nog?", "amai, die deur heb ik vaak gebruikt". Leuven is nog altijd hetzelfde en toch ook helemaal anders ondertussen. Ik herinner mij dat Leuven vroeger dood leek in het weekend. Maar nu was er een gezellige drukte zaterdag.

We trakteerden onszelf (enfin, onze bongobon trakteerde ons) op een chocoladefondue in de Quetzal. Njammie! We kuierden door de winkelstraatjes en gingen lekker eten in Kalypta. Een aanrader!

Heel de dag liep ik glimlachend naast mijn lief. Het was lang geleden dat ik mij zo gelukkig voelde....

Zondag kwam er ook verrassend goed nieuws. Daarover -hopelijk- morgen meer. ;-)

The Miss.

Gouden huwelijk.

Zoals chocolade en ikzelf. Zo zijn mijn grootouders ook. Ze zien elkaar doodgraag maar af en toe hebben ze elkaar liever niet in de buurt. Afgelopen weekend vierden we hun vijftigste huwelijksverjaardag. Twee zonen, een overleden dochter en drie kleinkinderen later zien ze elkaar nog steeds graag.

Ik zie ze niet zo vaak meer, mijn grootouders. Dit weekend besefte ik dat ik hen wat vaker zou moeten bezoeken (en dat ik oude koeien gewoon in de sloot moet laten liggen). Heel bewust heb ik van beide een foto genomen. Want de kans is nogal klein dat ze er nog eens vijftig jaar huwelijk bovenop kunnen doen. Nochtans zijn ze beide nog heel gezond én heel 'mee' met alles. Ik hoop dat ik die deeltjes alvast heb geërfd. En dat ik op hen lijk is afgelopen weekend wel bewezen. Mijn opa die een veel te lange speech houdt waar hij emotioneel van wordt en mijn oma die niet in de aandacht wilt staan en teken doet dat het wel welletjes is geweest. Op dat moment zag ik in mezelf een combinatie van hen beide.

The Miss.

Drie jaar geleden aan zee...

Alles is nog zoals het toen was, behalve dan:
- dat Het Lief intussen een compleet anders accent heeft (ik mis dat Kempisch accentje toch een beetje!)
- dat we beiden enkele kilo's bijkwamen (we plannen elke week opnieuw om die kwijt te spelen)
- dat we intussen samenwonen (zelfs wettelijk!)
- en dan nog wat, maar dat is nieuws voor een volgend blogstukje.

En nu staan we op het punt om terug te gaan naar datzelfde stekje aan zee; we kijken er allebei ongelooflijk hard naar uit!
Gewoon een weekje nietsdoen, een weekje "zijn", just the two of us.

Dat mag wel na zo'n drukke tijd! (Maar daarover dus later meer... ;-))

- The Mrs.