zaterdag 14 september 2013

De Grote Enge Uitleg

Voila, ik laat jullie meegluren in mijn dagboek. En we beginnen in juni.

17 mei 2013
Ik heb slecht geslapen want ik weet dat wat er zal komen iets is dat ik niet wil. IVF was iets wat ik niet wilde nodig hebben (wie wel?), het was iets waar ik me aan op trok: “ocharme mensen die IVF moeten ondergaan, die hebben het nog een heel pak zwaarder dan ons”.

IVF is een laatste redmiddel. Wat als dit niet lukt? Wat als het wel lukt maar we niet genoeg pogingen hebben voor onze volledige kinderwens? Het aantal vragen dat door mijn hoofd maalt is eindeloos.

Alle mogelijke teleurstellingen maken me bang. Gaan er wel genoeg follikels groeien? Gaan daar wel eicellen inzitten? Gaan die wel goed bevrucht geraken? Gaan de embryo’s goed verder delen? Ga ik wel embryo’s hebben voor een cryopoging? Kan ik de klap wel aan wanneer zou blijken dat ze niet goed ontdooid zijn?

En boos ben ik ook, meestal op mijn arme lieve vriendin. Boos omdat IK het allemaal moet doorstaan. Boos om alle onderzoeken die ik moest laten doen. Boos om de stress die ik voel en bij haar minder merk. Boos omdat ik soms alleen naar onderzoeken moet. Boos omdat ik het gevoel heb dat ik dit alleen moet doen. Boos omdat ze er niet altijd in slaagt om mij te troosten. Boos omdat ik me onbegrepen voel.
Ik besef dat dit oneerlijk is naar haar toe, en dat ook zij het moeilijk heeft, maar mijn gevoel neemt het over van mijn verstand.

’s Avonds legt de gynaecologe ons uit hoe IVF in zijn werk zou gaan. Het lukt me niet om alle informatie in me op te nemen want in mijn hoofd herhaalt zich steeds het zinnetje “Ik wil dit niet.”. Ik onthou dat ze met ICSI werken, dat ze streven naar ongeveer 10 follikels, dat ik veel spuitjes zal moeten zetten en dat de slaagkans ongeveer 35 procent is per poging.
Wanneer de gynaecologe uitlegt hoe de verdoving werkt en zegt dat ik niet zelf terug naar huis mag rijden, schieten mijn ogen vuur naar mijn vriendin (niet te vergeten: ik zit onder de hormonen! #kanernietaandoen). Weken, maanden, zelfs jaren heb ik haar hiervoor gewaarschuwd, en toch heeft ze dat rijbewijs nog steeds niet behaald. Zoek maar eens een chauffeur om je van Antwerpen naar Gent en terug te brengen wanneer bijna niemand op de hoogte is.

Erna laat ik bloed nemen om te bepalen hoe het staat met mijn eicelreserve. Terug beneden sta ik met de moed in mijn schoenen gezakt mijn jas terug aan te doen in de hal wanneer opeens een ex en haar vrouw voorbij wandelen met hun dochter. Omdat ik na de eerste poging die eindigde in een miskraam 2 dagen voor hen uitgerekend was, is dat best eventjes confronterend. Zij vonden het duidelijk even ongemakkelijk als wij.

Nu maar hopen dat de informatie die we vandaag kregen niet nodig gaat zijn.

TheMiss.

Geen opmerkingen: