"Daar wil ik wel kinderen van krijgen." hoor ik mijn vriendinnen wel eens zeggen als er een waanzinnig knappe man voorbij komt. Ik grap dan wel eens dat die mij inderdaad ook wel een "potje" mag bezorgen.
De realiteit is anders. Het zal een anoniem potje zijn. Het verbaast me dat bijna niemand van onze vrienden- of familiekring daar vragen over stelt. Uiteindelijk is dat toch niet zo'n evident iets. Maar ik durf wel eens vergeten dat niet iedereen zo direct is als ik ben. En dat mensen dus ook niet altijd zeggen wat ze denken.
Nochtans zorgt dat anonieme aspect toch voor veel vragen en zorgen. Ons kind gaat nooit kunnen achterhalen wie zijn donorvader is, gaat nooit weten of hij halfbroers en -zussen heeft. Onze kinderen zullen niet weten welke kleur ogen of haar hun donor had. Ze gaan niet weten wat zijn lievelingskleur is. Of de karaktertrekjes die ze niet bij mij vinden dan wel van hun donor komen. En hoe je het ook draait of keert, volgens mij zal dat sowieso voor een gemis zorgen. Iets dat wij onze kinderen precies ontzeggen.
Maar het is wat het is en een bekende donor brengt heel wat andere moeilijkheden met zich mee. Hopelijk kunnen we onze kinderen stap voor stap alles uitleggen en gaan ze die afgebroken genetische kant niet te hard missen. En als dat wel zo is hoop ik dat ze erover kunnen praten en dat we dat goed kunnen opvangen.
Extra noot voor de kerstman:
Kan u ervoor zorgen dat onze donor knap, lief, slim, intelligent, leergierig, enthousiast, actief, sportief en attent is? Dankuwel!
The Miss.
